Garnizon Kielce

Garnizon Kielce – garnizon Wojska Polskiego w Kielcach.

Garnizon Wojska Polskiego II Rzeczypospolitej

Jednostki Wojska Polskiego w latach 1918-1939

Obsada personalna komendy placu

Obsada personalna komendy placu w marcu 1939[2][a]:

  • komendant placu – mjr piech. Marian Przyłuski

Jednostki stacjonujące w garnizonie w latach 1945-1989

  • 4 Puławski Pułk Zmechanizowany im. Ludowych Partyzantów Ziemi Kieleckiej (od 1945 r., wcześniejsze nazwy: 4 pułk piechoty 2 Warszawskiej Dywizji Piechoty im. gen. Henryka Dąbrowskiego, 4 Pułk Zmechanizowany, po 1988 r. 94 Ośrodek Materiałowo-Techniczny)
  • Kielecki Pułk Obrony Terytorialnej im. Leona Koczaskiego (1963-1975)
  • Garnizonowy Węzeł Łączności Kielce (od 1965)
  • 23 Garnizonowa Stacja Obsługi Samochodów (1969-1995)
  • 8 Garnizonowy Punkt Zaopatrywania Technicznego (1973-1995)
  • Grupa Organizacyjno-Mobilizacyjna 1 Brygady Transportowej (1964-1995)
  • 16 samodzielna kompania łączności Wojewódzkiego Komitetu Obrony (1968-1975)
  • 6 kompania inżynieryjno-budowlana 39 Pułku Inżynieryjno-Budowlanego im. Edwarda Dembowskiego z Bochni (1977-1988)
  • Patrol rozminowania z 3 Pułku Saperów z Dębicy, przemianowany później na 31 Patrol Rozminowania (1999)
  • 20 Brygada Łączności im. Ziemi Kieleckiej do 2001 (Nadwiślańskie Jednostki Wojskowe MSWiA)
 Osobny artykuł: Ludowe Wojsko Polskie.

Uwagi

  1. Wykaz zawiera obsadę jednostki według stanu bezpośrednio przed rozpoczęciem mobilizacji pierwszych oddziałów Wojska Polskiego w dniu 23 marca 1939, ale już po przeprowadzeniu ostatnich awansów ogłoszonych z datą 19 marca 1939[3].

Przypisy

Bibliografia

  • Karol Firich, Stanisław Krzysik, Tadeusz Kutrzeba, Stanisław Müller, Józef Wiatr: Almanach oficerski na rok 1923/24. T. 2/III. Warszawa: Wojskowy Instytut Naukowo-Wydawniczy, 1923.
  • Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Rocznik oficerski 1939. Stan na dzień 23 marca 1939. T. 29. Kraków: Fundacja Centrum Dokumentacji Czynu Niepodległościowego. Biblioteka Jagiellońska, 2006. ISBN 83-7188-899-6.
  • Kazimierz Satora: Opowieści wrześniowych sztandarów. Warszawa: Instytut Wydawniczy „Pax”, 1990. ISBN 83-211-1104-1.
  • p
  • d
  • e
Garnizony w Polsce
Istniejące
  • Bartoszyce
  • Białystok
  • Bielsko-Biała
  • Bolesławiec
  • Braniewo
  • Brodnica
  • Brzeg
  • Bydgoszcz
  • Bytom
  • Chełm
  • Chełmno
  • Chojnice
  • Choszczno
  • Czarne
  • Darłowo
  • Dęblin
  • Drawsko Pomorskie
  • Dziwnów
  • Elbląg
  • Gdańsk
  • Gdynia
  • Giżycko
  • Gliwice
  • Głogów
  • Gołdap
  • Grójec
  • Grudziądz
  • Hrubieszów
  • Inowrocław
  • Jarocin
  • Jarosław
  • Kazuń
  • Kielce
  • Kłodzko
  • Kołobrzeg
  • Koszalin
  • Kraków
  • Kraśnik
  • Krosno Odrzańskie
  • Kutno
  • Legionowo
  • Leszno
  • Lębork
  • Lidzbark Warmiński
  • Lipowiec
  • Lublin
  • Lubliniec
  • Łask
  • Łęczyca
  • Łomża
  • Łódź
  • Malbork
  • Międzyrzecz
  • Mińsk Mazowiecki
  • Mirosławiec
  • Morąg
  • Mosty
  • Mrzeżno
  • Nisko
  • Nowa Dęba
  • Oleśnica
  • Olsztyn
  • Opole
  • Orzysz
  • Osowiec
  • Ostróda
  • Ostrów Mazowiecka
  • Oświęcim
  • Piła
  • Powidz
  • Poznań
  • Pruszcz Gdański
  • Przasnysz
  • Przemyśl
  • Radom
  • Rzeszów
  • Sandomierz
  • Siedlce
  • Siemirowice
  • Sieradz
  • Skwierzyna
  • Słupsk
  • Sochaczew
  • Stargard
  • Sulechów
  • Suwałki
  • Szczecin
  • Śrem
  • Świdwin
  • Świętoszów
  • Świnoujście
  • Tarnowskie Góry
  • Tczew
  • Tomaszów Mazowiecki
  • Toruń
  • Trzebiatów
  • Ustka
  • Wałcz
  • Warszawa
  • Wejherowo
  • Wesoła
  • Wędrzyn
  • Węgorzewo
  • Władysławowo
  • Wrocław
  • Zakopane
  • Zamość
  • Zegrze
  • Zielona Góra
  • Złocieniec
  • Żagań
Zlikwidowane
Garnizony kresów
wschodnich RP