Władysław Smolarski

Władysław Smolarski
Ilustracja
Por. Władysław Smolarski w czasach służby w Legionach Polskich.
pułkownik dyplomowany piechoty pułkownik dyplomowany piechoty
Data i miejsce urodzenia

6 stycznia 1895
Banja Luka

Data i miejsce śmierci

27 kwietnia 1975
Kraków

Przebieg służby
Siły zbrojne

Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).png Armia Austro-Węgier
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Orzeł LWP.jpg ludowe Wojsko Polskie

Formacja

Orzełek legionowy.svg Legiony Polskie

Jednostki

17 Wielkopolska Dywizja Piechoty

Stanowiska

dowódca piechoty dywizyjnej

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa
kampania wrześniowa
bitwa nad Bzurą

Odznaczenia
Krzyż Złoty Orderu Virtuti Militari Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie) Złoty Krzyż Zasługi Medal Złoty za Długoletnią Służbę Medal Srebrny za Długoletnią Służbę Medal Brązowy za Długoletnią Służbę Krzyż Żelazny (1813) II Klasy

Władysław Smolarski (ur. 6 stycznia 1895 w Banja Luce, zm. 27 kwietnia 1975 w Krakowie) – pułkownik dyplomowany piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys

Był uczniem I Gimnazjum św. Anny w Krakowie. We wrześniu 1910 uczniowie gimnazjum wybrali go zastępowym „Zastępu Kruków”. W 1912 założył 5 Krakowską Drużynę Skautową tzw. krakowską „Piątkę”. W następnym roku rozpoczął studia rolnicze na Uniwersytecie Jagiellońskim. W sierpniu 1914 wstąpił do Legionów Polskich. Mianowany dowódcą plutonu, a następnie kompanii w 4 pułku piechoty. W czasie służby awansował kolejno w korpusie oficerów piechoty na stopień: podporucznika – 5 listopada 1914, porucznika – 2 lipca 1915 i kapitana – 1 lipca 1916[1]. W lipcu 1917, po kryzysie przysięgowym, pozostał w Polskim Korpusie Posiłkowym.

11 listopada 1918 otrzymał przydział do Naczelnego Dowództwa[2]. Na przełomie 1918/1919 (w wieku 22 lat) był szefem Sztabu Obrony Lwowa. Z dniem 14 kwietnia 1919 został przeniesiony z Dowództwa Armii „Wschód” do dyspozycji generała porucznika Stanisława Szeptyckiego. 7 maja 1919 został przyjęty do Wojska Polskiego z zatwierdzeniem posiadanego stopnia majora Sztabu Generalnego[3].

W latach 1921–1922 był słuchaczem Kursu Doszkolenia w Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 48. lokatą w korpusie oficerów piechoty, a jego oddziałem macierzystym był 4 pułk piechoty Legionów[4]. Z dniem 1 października 1922, po ukończeniu kursu, uzyskał tytuł oficera Sztabu Generalnego i przydział służbowy do 2 Dywizji Piechoty Legionów w Kielcach na stanowisko szefa sztabu[5]. Z dniem 15 października tego roku przydzielony został do Oddziału IV Sztabu Generalnego w Warszawie na stanowisko wojskowego komisarza kolejowego[6][7]. Następnie odbył praktykę na stanowisku dowódcy batalionu w 31 pułku pułku w Łodzi[8]. Z dniem 3 stycznia 1925 został przeniesiony w stan nieczynny, bez poborów, na przeciąg 8 miesięcy[9].

Z dniem 5 grudnia 1925 został przywrócony ze stanu nieczynnego do służby czynnej z równoczesnym przeniesieniem służbowym do Oddziału IV SG WP na okres do 1 kwietnia 1926[10]. W czerwcu 1926 wyznaczony został na stanowisko szefa sztabu 23 Dywizji Piechoty w Katowicach[11]. 12 kwietnia 1927 został awansowany na podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1927 i 1. lokatą w korpusie oficerów piechoty[12]. W następnym miesiącu przeniesiony został do 81 pułku piechoty w Grodnie na stanowisko dowódcy II batalionu[13], a w listopadzie do 18 pułku piechoty w Skierniewicach na stanowisko zastępcy dowódcy pułku[14][15]. W listopadzie 1928 został przeniesiony do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr IV w Łodzi na stanowisko szefa sztabu[16]. W styczniu 1931 przeniesiony został do 86 pułku piechoty w Mołodecznie na stanowisko dowódcy pułku[17][18][19]. 17 grudnia 1933 został awansowany na pułkownika ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1934 i 1. lokatą w korpusie oficerów piechoty[20]. 28 sierpnia 1934 został wyznaczony na stanowisko szefa Oddziału IV Sztabu Głównego[21]. W październiku 1935 został przeniesiony do Generalnego Inspektoratu Sił Zbrojnych na stanowisko I oficera sztabu generała do prac przy Generalnym Inspektorze Sił Zbrojnych, generała brygady Stanisława Kwaśniewskiego. W 1938 został mianowany dowódcą piechoty dywizyjnej 17 Wielkopolskiej Dywizji Piechoty w Gnieźnie. Na tym stanowisku walczył w kampanii wrześniowej, w bitwie nad Bzurą.

Brał udział w ruchu oporu w obozie jenieckim m.in. w Lubece. Po zakończeniu II wojny światowej w Europie powrócił do kraju, gdzie 31 grudnia 1950 został przeniesiony w stan spoczynku[22].

W 1970 na łamach Wojskowego Przeglądu Historycznego opublikował list „O 17 Wielkopolskiej Dywizji Piechoty w kampanii 1939 r. Uwagi i sprostowania dotyczące książki Ludwika Głowackiego (...)”[23].

Życie prywatne

Był żonaty z Heleną Czaplicką, córką cenionego zakopiańskiego lekarza i społecznika Zdzisława Czaplickiego. Ich synem był Andrzej Smolarski, inżynier, profesor Instytutu Mechaniki Górotworu Polskiej Akademii Nauk w Krakowie. Pochowany na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie (kwatera CA, rząd zach.).

Grób Smolarskich na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie

Ordery i odznaczenia

Przypisy

  1. Lista starszeństwa 1917 ↓, s. 4.
  2. Dz. Rozk. Wojsk. Nr 55 z 20 maja 1919, poz. 1737.
  3. Dz. Rozk. Wojsk. Nr 55 z 20 maja 1919, poz. 1714, 1730.
  4. Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 27.
  5. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 33 z 16 września 1922, s. 720.
  6. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 40 z 21 października 1922, s. 794.
  7. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 11, 215, 399.
  8. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 200, 345.
  9. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 5 z 16 stycznia 1925, s. 22.
  10. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 131 z 14 grudnia 1925, s. 717.
  11. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 22 z 5 czerwca 1926, s. 176.
  12. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 13 z 20 kwietnia 1927, s. 117.
  13. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 15 z 23 maja 1927, s. 145.
  14. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 25 z 31 października 1927, s. 296.
  15. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 34, 166.
  16. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 5 listopada 1928, s. 339.
  17. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 1 z 28 stycznia 1931, s. 9.
  18. Życie wojska. Zmiany i przeniesienia. „Głos Poranny”, s. 6, Nr 54 z 24 lutego 1931. 
  19. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 20, 614.
  20. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 18 grudnia 1933, s. 301.
  21. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 22 grudnia 1934, s. 257.
  22. Rozkaz personalny MON nr 982.
  23. Wojskowy Przegląd Historyczny Nr 2 (53), Warszawa 1970 r.
  24. M.P. z 1931 r. nr 132, poz. 199 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”.
  25. Rozporządzenie Kierownika MSWojsk. L. 4597/22 (Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 9, s. 315)
  26. M.P. z 1931 r. nr 64, poz. 101 „za zasługi na polu organizacji i wyszkolenia wojska”.
  27. Verzeichnis űber jene Angehörigen der Polnischen Legion welche mit dem preuß. Eisernen Kreuz 2. Klasse ausgezichnet wurden. [w:] sygn. I.120.1.383, s. 23, 24 [on-line]. Centralne Archiwum Wojskowe. [dostęp 2022-08-15].

Bibliografia

  • Lista starszeństwa oficerów Legionów Polskich w dniu oddania Legionów Polskich Wojsku Polskiemu (12 kwietnia 1917). Komenda Legionów Polskich, 1917.
  • Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2016-02-15].
  • Lista starszeństwa oficerów zawodowych. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1922.
  • Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
  • Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
  • Rocznik Oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928.
  • Rocznik Oficerski 1932. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1932.
  • Marian Koral: płk dypl. w st. spocz. Władysław Smolarski, Wojskowy Przegląd Historyczny Nr 3 (73) z 1975 r., s. 409.
  • Jerzy Korczak: Cóżeś ty za pani ... : o walkach armii „Poznań” 1–12 września 1939 r., Wydawnictwo Poznańskie, Poznań 1979, ISBN 83-210-0081-9, wyd. I, s. 275–277, 388.
  • Jerzy Korczak: Cóżeś ty za pani ... : o walkach armii „Poznań” 12–19 września 1939 r., Wydawnictwo Poznańskie, Poznań 1983, ISBN 83-210-0424-5, wyd. I, s. 276, 308.
  • Oficjalna strona Szczepu 5 Krakowskich Drużyn Harcerskich „Dzieci Pioruna” im. Tadeusza Kościuszki. tl.krakow.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2007-11-09)].
  • Oficjalna strona Chorągwi Krakowskiej ZHP im. Tadeusza Kościuszki, z dziejów harcerstwa krakowskiego. krakowska.zhp.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-04)].
  • Lista oficerów dyplomowanych (stan z dnia 15 kwietnia 1931 r.), Sztab Główny WP, Warszawa 1931, s. 6.